Krpta d traballos

2007-06-24T07:16:00.000+01:00

ACABÁRONSE OS TRABALLOS. STAMOS DE VACAAAAACIOOOOOOONSSSSSSS

Traballo de Sabela cp sobre Stalin

2007-06-19T19:30:00.000+01:00

OS EFECTOS DA GUERRA MUNDIAL NO ESTALIDO DA REVOLUCIÓN RUSA by Uxía Cagiao

2007-06-06T03:47:00.000+01:00

A primeira Guerra Mundial supuso para a revolución rusa a coiuntura necesaria para a caída do absolutismo que sostiña o réxime tsarista, e así, preparouse o camiño para a revolución.

As dramáticas consecuencias da Gran Guerra provocaron o incremento das penalidades e con isto o aumento do descontento da poboación, acompañado sempre dunas perdas económicas cuantiosas. Así, a primeira Guerra Mundial tan só “agudizou o cúmulo de tensions herdadas”.

Sen embargo, os partidarios do réxime tzarista sostiñan que a través da guerra o pobo achegaríase as súas posicións e defensas ó réxime tzarista, pero realmente a participación no conflicto tan só logrou mostrar as debilidades que o imperio ruso presentaba, mostrando ó pobo “a gran debilidade do xigante ruso”.

A necesidade de incrementar o número de efectivos do exército trouxo consigo que se precisara o reclutamento da poboación agrícola e gandeira, sen poder cegar a conseguir o abastecemento do pobo ruso. Non obstante, a falta de recursos e alimentos precisos xerou fame nos habitantes, cegando a incrementar a tasa de mortalidade.

Así, “o desabastecemento derrubou a moral das tropas e da retagarda”, xunto ca inferioridade de armamento do exército ruso e a incapacidade dos seus mandos provocaron que as derrotas sucederan unhas a outras, aumentando tamén a perda dos territorios dentro dun ambiente onde a moral estaba moi baixa.

A miserias e dificultades aumentaban progresivamente nos habitantes a consecuencia do esforzo bélico que facían cada vez mais complicadas as situacións de supervivencia dos individuos (aumento dos prezos, desabastecemento, primacía da producción militar sobre a de consumo debido á economía de guerra...)

O desexo de paz do pobo ruso desenvocou nun apoio ás teses defendidas polos bolcheviques de abandonar a Guerra; tomando así forza moitas das súas iniciativas. Mentres, os defensores do tsarismo defendían a continuación duna guerra e loita que parecía interminable.

Non obstante a frase citada na película “Dr. Zhivago” resume á perfección as tensions presentes no ambiente, onde tan só as dramáticas circunstancias provocarían que o réxime establecido escoite realmente a voz do pobo e o seu desexo de establecer de novo a paz en Rusia “When the boots wore out they´d be ready to listen”.

A guerra tivo fatais consecuencias para o réxime tzarista posto que como moi ben cita Lenin era “o regalo máis fermoso que o tsar facía á revolución”.

Finalmente, o día 23 logo de esperar diante duna panadería, organizouse unha espontánea manifestación polas rúas, protestando pola falta de alimentos, iniciando así a revolución de 1917.

Acitividades sobre a Revolución Rusa

2007-05-24T14:32:00.000+01:00

Situación agraria de Rusia antes e despois da abolición da servidume, resultado da reforma agraria sobre o crecemento económico en xeral e motivos do seu fracaso.

Nos inicios do século XX, Rusia experimentou un crecemento notable da súa poboación, que era rural e campesiña maioritariamente, vivindo só o 20% da poboación nas cidades.
O campesiñado vivía nunha situación de gran penuria económica, soportando o peso das estructuras arcaicas como os métodos técnicas de cultuvo ou maquinaria escasa.
En 1861 foi abolida a servidume, recobrando os campesiños a súa liberdade, poseendo así as terras que antes cultivaban como vasalos feudais, a cambio do pago dunha cantidade de cartos en concepto de compra de lotes de terra e redención de dereitos feudais cun prazo de 49 anos, nos que deberían pagarlle aos grandes propietarios, aos nombres, á coroa ou o clero.
O ser os campesiños tan pobres, o estado lles adiantaba ese diñeiro, pasando de servos a deudores do estado, sendo vencellados a unha Comunidade campesiña na que entre todos debían pagar todo e non cada un o seu.
Os fortes impostos estatatis, os anos de malas colleitas e o pago das débedas ó estado ocasionaron a miseria campesiña.
Por elo cómpre dicir que a reforma agraria non tivo un bó resultado sobre o crecemento económico nin tivo os efectos doutras reformas agrarias, xa que nin foi estímulo para a modernización económica nin para a industrialización do país, nin liberou man de obra, nin xerou grandes beneficios que se poideran investir, nin aportou crecentes cantidades de alimentos, e tampouco fizo do mercado campesiño un lugar onde colocar productor industriais.
En resumo, a reforma agraria de Rusia en 1861 foi un total fracaso.

Ángela Alonso Moreno 1ºD

A I G.M. no estalido da Rev. Rusa

2007-05-23T20:38:00.000+01:00

Como ben dixo Lenin: “A Primeira Guerra Mundial foi un factor acelerador da historia”, isto é, da Revolución Rusa.

A causa da I Guerra Mundial o cultivo das terras quedou paralizado, xa que, chegado un punto no que se precisaban soldados no fronte, recrutáronse campesiños. Esta situación, de ser adversa por si soa a causa da intranquilidade do pobo, viña ligada ó desabastecemento; isto é, á fame, que se agudizou nas cidades. A causa de estar levando a cabo unha economía de guerra, o propio Estado non estaba en condicións de proporcionar alimento ós seus habitantes, así que comezou o emprego de cartillas de racionamento, polas cales a cada familia de traballadores lles eran concedidos certos alimentos; pero sempre eran escasos. A fame, como xa temos visto noutros casos (recordar o estalido da Revolución Francesa o mesmo día de xullo no que o pan alcanza o seu máximo prezo), constitúe un grave foco de tensións, nunha loita pola propia supervivencia.

Enlazar con todos estes facotres, unha frase moi significativa pronunciada na película Dr. Zhivago en boca dun bolxevique; palabras textuais: “When the boots wore out the’d be ready to listen”; xa que con estas palabras estásenos a explicar que unha vez fundidas as forzas dos propios soldados, estes comprenderían o mal que lle está a facer a Guerra Mundial ó país, xa que o está a exprimir ata a última gota; razoando polo tanto, que é unha guerra innecesaria.

Así mesmo, para engadirlle máis tesión ó asunto, aparecen grupos (ata o momento clandestinos) opostos ó goberno tsarista; que prometían novos sistemas de goberno socialistas ou mesmo anarquistas. Estes grupos se valían de propostas un tanto utópicas (xa o é unha sociedade anárquica; ou un país sen guerras); e facían folgas e manifestacións pacíficas.
Pouco a pouco, as súas ideas ían seducindo ós cidadáns, encarándoos fronte ó réxime autocrático do tsar. Isto se deu a notar cando soldados abandonan o fronte para ir de volta ós seus fogares; situación que, recordando de novo a historia de Dr. Zhivago, se plasma nunha sinxela frase: “At last, they did what all the armies dreamed of doing...”.

Pola outra banda, o goberno, que reprimía as manifestacións e protestas de forma sanguinolenta, non lle concedía importancia ó descontento do pobo; tanto é así que nin sequera prometía o final da terrible guerra. Sinxelamente, o tsar permanecía alleo.

Esta serie de efectos foron foco de moitas tensións, finalizando así, na Revolución Rusa.

María Vellón

Preguntas sobre el libro

2007-05-22T16:57:00.000+01:00

La revolución comenzó el 23 de Febrero en San Petersburgo, aunque se puede decir que duró tres días ya que el 25 hubo una huelga general y el 26 las tropas se pusieron a favor de los soviets.
El zar Nicolás II y con el terminó la dinastía de los Romanov que había gobernado durante 300 años en Rusia.
Así que se estableció una república representada por el Gobierno provisional. Estaba compuesto por Socialistas moderadas y liberales burgueses que intentaron convertir Rusia en un país democrático pero no pudieron conseguirlo ya que la revolución de Octubre los interrumpirá.

Cristina Vázquez Seijo, 1ºD

Preguntas sobre el libro

2007-05-22T16:05:00.000+01:00

Fue en el 1861 cuando tuvo lugar la abolición de el feudalismo en Rusia y a partir de este momento, las presiones revolucionarias aumentaron y también comenzó una larga época de cambios.

Los grupos o partidos políticos que había en ese momento en Rusia eran tres.
Por un lado los Demócratas Constitucionales (Partido constitucional demócrata o Kadet).Tenían una ideología liberal y buscaban una monarquía constitucional. Defendía a las clases medias.
Por otro lado, los revolucionarios socialistas (Partido social-revolucionario o eserita) que buscaban la distribución de la tierra entre los campesinos, es decir, que se centraban en el problema agrario.
Y finalmente, los Socialdemócratas (Partido Socialdemócrata ruso o POSDR). Tenían una ideología marxista, defendía a los obreros, al proletariado. Buscaban una revolución social, económica y política.

Este partido más tarde se dividirá en dos grupos: los bolcheviques y los mencheviques.

Los primeros dirigidos por Lenin, buscaban la dictadura del proletariado, sin ninguna fase en la que el poder fuese de la burguesía, ni tampoco en la que tuvieran que cooperar con ella. En cambio los mencheviques afirmabas que el socialismo ruso llegaría pacíficamente y de forma lenta, buscaban una república democrática en la que los socialistas y la burguesía estuvieran “unidos”

Cristina Vázquez Seijo, 1ºD

EMPATÍA by Julián Ferrer

2007-05-22T06:00:00.000+01:00

¿Y quien es ese Lenin? –había preguntado a Gregori Efimovich luego de leer aquel panfleto.
-”Sólo un rebelde -articuló su boca mezquina con aquella característica combinación de adulación y amargura- Un resentido que busca venganza por la muerte de su hermano que fue ejecutado, reo de conspiración contra Vuestra Majestad –el tono dulzón y falso de su voz se hacía más repugnante cuando se dirigía a mí en esos términos-. Un arrogante –había agregado con desprecio-que pretende luchar contra el mundo entero, contra la historia eterna de nuestro país y contra el mismo Dios Todopoderoso. Un blasfemo destinado al olvido, a ser parte del polvo de los caminos que un día hollarán las mulas de Su Majestad. al paso por cualquier camino perdido de nuestra Gran Rusia”

Pero he de reconocer, y hacerlo me causa un estremecimiento, que aquellas palabras del tal Lenin resuenan aún hoy en mis oídos. Se han grabado en mi memoria y han aparecido una y otra vez en mis sueños. Hoy penden como una espada sobre mi ánimo, especialmente desde que la revuelta de febrero me despojó del trono, y hoy amenazan con hacerse realidad.
Hay momentos en la vida en que todo parece concentrarse. Cuando la muerte se presiente cercana todos los estímulos que nos rodean se desvanecen o parecen converger en un solo punto. Ahora ese punto es el abismo oscuro presentido tras el cañón del rifle que me apunta.
Fuera – he de hacer un esfuerzo para ser consciente de lo que allí pasa- escucho lejano el estruendo de los obuses, posiblemente producido por mi querido ejército blanco que viene a liberarme. El rítmico tableteo de las ametralladoras, los solitarios disparos de fusil, cascos de caballos galopando en tropel…Pero nada de esto, ni siquiera la esperaza de mi pronta liberación, puede hacerme apartar los ojos del fusil que me apunta, del rudo dedo campesino que se posa nervioso sobre el gatillo.
Este lugar al que nos han trasladado carece de cualquier atisbo de humanidad. Humedo y sin luz puede ser el infame escenario en el que todo se concentre para mí definitivamente en torno al arma que ahora me señala. Me he librado varias veces de la muerte. Varios atentados fallidos no consiguieron abatirme. Mi abuelo Alejandro murió en uno de estos atentados y su muerte fue triste, pero gloriosa y recordada. Los libros de historia recogen los hechos, los nombres de los protagonistas, ejecutados…y ejecutores. Pero ¿puede ser este lugar inmundo el escenario para la muerte de un zar? Y este fusil que me apunta… ¿quién lo empuña?
Me cuesta mirar a la cara del soldado, tal es la atracción del abismo negro, pero puedo entrever un rostro curtido por el sol del verano y el inclemente frio del invierno. Veo un hombre al que no había visto antes hasta estos días en que, prisioneros, hemos vagado por pueblos y aldeas. He visto en ellos la miseria que no quise ver desde Moscú o San Petesburgo. He dormido en míseras chozas en las que se arraciman personas y animales y he visto campesinos de miradas atónitas que no podían dar crédito a que el propio zar de todas la Rusias estuviera allí, frente a ellos, en un estado tan lamentable, prisionero de su propio pueblo.
El rostro que presiento tras el abismo negro, que en cualquier momento puede estallar en el último fogonazo, es el rostro de la Rusia que no conocí. Pero…- este es el momento de ser sincero conmigo mismo-, mejor será reconocer que fue la Rusia que no quise conocer. ¿Acaso no se presentó ante mí respetuosa…, hasta sumisa, en aquel domingo de noviembre del año 5? ¿Y acaso no es cierto que en vez de escuchar sus plegarias la hice callar tiñendo de rojo la nieve inmaculada frente a mi palacio de invierno?
¿Qué hicimos? La generosa medida de mi abuelo, hace ya 56 años, decretando abolida la servidumbre, ¿para que sirvió? ¿quién se benefició de ella? Las míseras viviendas en que he morado estos días son testigos elocuentes del dolor, de la miseria, de la frustración…de la rabia y el odio. ¿Son testigos del fracaso de un país luchando por su modernización o, como dicen los que me despojaron de la corona en febrero, de una clase dirigente liderada por la corona y solo atenta a su propio bienestar?
Junto a mí percibo al aliento de mi mujer, de Alexei, el heredero, y de mis cuatro hijas, especialmente Anastasia, mi pequeña. Por un segundo del tipo del que miden los relojes -que puede, sin embargo, ser vivido como una eternidad- los siento cercanos. La mano helada de la zarina, mi esposa, y el murmullo de sus labios musitando a toda prisa oraciones en las que no piensa, atenazada por el miedo, hipnotizada por el negro cañón; los sollozos de las niñas entreverados de oraciones a las que invitan las doncellas del séquito ; las caricias de la pequeña Anastasia sobre mi pelo; la gallarda apostura del heredero, consciente, por su educación en la Corte, de la solemnidad de momento . La pintura de la pared cayendo a pedazos. Una inmensa mancha de humedad en el techo, territorio de arañas, cementerio de moscas caídas en sus redes. En un rincón lo que parecen excrementos de rata. Un inmenso cartel en el que una figura imponente tocada con un gorro, en cuyo frente luce una estrella roja de cinco puntas, me señala con el dedo: “¡Tovarich! ¡Compañero! ¿Te alistas voluntario?” Y por encima de todo… el negro cañón del rifle que me apunta. El eco de las palabras de ese Lenin : “si en un país tan civilizado como Inglaterra, que nunca había sufrido el yugo mongol ni la opresión de la burocracia fue necesario decapitar a un bandido con corona para enseñar a los reyes a ser constitucionales…”.
El soldado que ahora entra por la puerta no parece campesino. Su rostro duro y enjuto está también labrado por el trabajo extenuente pero hay una decisión en sus ojos y en sus gestos de la que carece el soldado que me ha apuntado todo este tiempo con su fusil. Todo este tiempo, no sé si segundos o eternidades, he estado temiendo el negro abismo del arma que me apuntaba pero, ahora que soy capaz de apartar la vista de él, veo escrita en el rostro de su portador la duda. La lucha interior para intentar desterrar una imagen sagrada de la monarquía y de los zares. Es esa duda lo que lo hace débil lo que hace que ya no le tema. En cambio, el nuevo participante de esta representación no me apunta con un arma sino con su mirada acusadora. ¡si pudiera suplicarle!¡si me diera la oportunidad de volver a tomar las riendas de mi país le demostraría que puedo gobernar para todos! Pero un zar no puede humillarse... Si las tropas que escucho me liberaran… Este nuevo soldado me mira con la seguridad de quien ha tomado ya una decisión y presiento en sus pensamientos el mismo eco que resuena en los míos, las palabras de Lenin“…si en Inglaterra…fue necesario decapitar a un bandido con corona para enseñar a los reyes a ser constitucionales, en Rusia sería necesario cortar la cabeza a un centenar de Románov por lo menos…”
-¡Nicolas Románov! ¡en pie! El pueblo trabajador y explotado de Rusia, soldados, obreros y campesinos te declaran reo de muerte.
Un segundo. El abismo negro se ilumina. Un estruendo seco lo invade todo.Preludio del más absoluto silencio .

"Mitín Cartista" por Noelia Fernández 1ºD

2007-05-17T22:39:00.000+01:00

Mitin cartista

Dende o pedregoso e insoluble camiño nublado pola persistente brétema de gases tóxicos, composicións malignas e de outros fumes pódese escoltar o temeroso murmurio da fábrica. Unha voz persistente, na súa posición principal, intenta persuadir ó auditorio, envolvendo de esperanza e reforma cada unha das súas profundas palabras…

- Compañeiros, debemos mobilizarnos, cambiar a situción vixente! o Parlamento rexeitou en 1838 as peticións da “carta do pobo”, pero non po iso podemos rendirnos. Os ideais cartistas non se compoñen só de conseguir melloras laborais ( como facían anteriormente, os precedentes obreiros ata 1830).
Buscamos tamén, reformas políticas que nos permitan partciipar dentro do sufraxio universal.

Caladas voces susurran proclamando un feble rumor de medo e desconfianza.

-¿Qué se cree este? Levamos anos igual, xamáis teremos lugar nesta sociedade. Inxenuo aquel que pense que podemos ocupar o lugar dos ricos e poderosos.

-Sí, sí. Só eles teñen o poder. Por moito que se faga nunca nos deixarán participar en nada, non poderemos lograr que triunfe o sufraxio universal. As cousas permanecerán perpetuamente iguais.

O obreiro que dirixía o mitín continuaba:

-¿Queredes seguir vendo ós vosos fillos pasando fame, traballando de sol a sol, durmindo en vivendas indignas? ¿Equivócome en algo?

Somos homes que cumplimos cos nosos deberes, ¿quen nos concede dereitos? Se o parlamento acepta as nosas peticións de reformas estaremos moi próximos ó noso triunfo.

-Pero o Parlamento xa as rexeitou fai dous anos, nunca acordarán unh asolución común que concorde cos seus intereses. ¿Qué movería a éste para concedernos o que lle solicitamos?

-Somos a mayoría que sustenta a población de Gran Bretaña, iso ninguén pode nega-lo. é posible organizar grandes masas de traballadores arredor dun obxectivo político común.
é certo que o poder que poseen as clases privilegiadas é incomparables á nosa infrahumana situación.
Pero pensade, ¿pódese acaso comparar un extenso exército cuns cantos xinetes orgullosos? O exército vencerá a eses arrogantes homes, polo seu volume e polo poder das súas armas.

-Romántico…¿Qué armas?
-Non compañeiros, somos a forza que pode cambiar as inxustizas, só temos que creelo.
(falaban os traballadores , en posición contrapostas)

-As nosas armas, amigo; son, como xa mencionei, o noso número (co cal podemos realizar miles de sinaturas, folias…) e como elemento principal a nosa ideología que xunto coa nosa unidade faremos invencibles.

¿Non vos gustaría poder ejercer de deputados obtendo unha xusta remuneración adecuada ó voso cargo polo servozo coa nación?

¿Poder loitar pola vosa clase e alimentar decentemente ás vosas familias? Creédeo, é posible, sí é necesario a nosa unión.

-Si, demos satisfacción ás nosas necesidades e unha democracia para todo o pobo!

Empatía proletaria

2007-05-16T19:34:00.000+01:00

Traballo de empatía cun obreiro
por: Goretti Fraga Barcia 1ºD

Levo xa varios meses na casa, sen traballo.
Todo comezou aquel día no que, como tódas as mañás os traballadores, dirixíamonos á fabrica.
Durante a dura xornada de traballo ocorreu un feito estrano. Un home vestido de traxe e que semellaba ter moitos cartos, estaba a falar co noso patrón.
Cando se foi, o patrón veu onda nós e comunicounos que tres obreiros terían que ir para a rúa. O home dixo tres nomes "ó azar", nos que por sorte non se atopaba o meu.
Ninguen entendía a que se debía iso, e non sabiamos quen ía suplir o traballos dos tres compañeiros.
A mañá seguinte, as nosas dúbidas desapareceron. No lugar daqueles homes, ahora había unha máquina, que facía o traballo dos tres pero cunha maior rapidez.
O mes seguinte, o home de traxe continuou a vir ó mesmo tempo que o dono da fábrica ía botando ós traballadores.
Nun desdes días tocoume a mín, pronunciou o meu nombre, e por iso agora estou aquí, sen nada que levar á boca.
Tentei buscar traballo nalgunha parte, pero xa ninguén quere obreiros, todos prefiren a eses trastos e uns afortunados homes que os vixíen.
Nesta situación hai moitos máis e non sabemos o que facer. Algúns din que o que temos que facer é unirnos todos e destruír esas máquinas que nos están a substituír. Eu non o sei pero coido que de seguir así, a mellos solución será esa, rematar con eses aparellos e volver a ocupar o meu posto.

Un power point sobre Animal Farm, por Mª Vellón

2007-05-09T19:50:00.000+01:00

María y Cris

O 1º DE MAIO . POGÜER POINT DE Mª VELLÓN

2007-05-07T15:27:00.001+01:00

2007-03-30T19:35:00.001+01:00

MURAL RESUME DA REVOLUCIÓN FRANCESA. Por Noelia Fernández

2007-03-25T19:48:00.000+01:00

Neste magnifico traballo de Noelia atopamos reunidos momentos e personaxes claves da revolución "francoise" : Luis XVI e María Antonieta, o asalto á cárcere da Bastilla, a Declaración de Dereitos do Home e do Cidadán, Camille Desmoulins, Robespierre, "Mademoiselle Guillotin", a morte de Marat e o mesmo Napoleón. Todo un resumen en imaxes que lle temos que agradecer a esta compañeira.

Proudhon, entre o socialismo utópico e o anarquismo. Por Raquel Vázquez

2007-03-12T15:50:00.000Z

A PROPOSTA UTÓPICA DE OWEN por Sabela cp

2007-03-12T15:45:00.000Z

"RESUMEN FRANKESTEIN". Revolución francesa

2007-03-12T06:01:00.000Z

En 1971, a Asamblea Nacional aprobou a primeira Constitución francesa; nela precisábase a organización política do novo réxime. A forma de Estado e de goberno era a monarquía constitucional baseada na soberanía nacional, na separación de poderes e na partición dos cidadáns. Quedaban garantidos os dereitos e as liberdades individuais pero o dereito a voto quedaba restrinxido aos homes cun determinado nivel de renda (sufraxio censatario). Estes son os principios do liberalismo, reflejados na Constitución.

A Lei Le Chapelier, creada durante o periodo da asamblea Nacional lexislativa (1791) trouxo consigo unha serie de reformas económicas burguesas que lograron desprenderse en certo modo do modelo existente ata entón do Antigo Réxime. Non obstante, esta lei impediu a existencia dos gremios pero tamén as asociacións de traballadores en sindicatos.

No transcurso da Convención Xirondina intensificanse as medidas revolucionarias, entre elas lévase a cabo a execución do rei Luis XVI e máis tarde foi executada na guillotina a súa muller María Antonieta. A execución do rei agrava a guerra contra os reinos veciños. Robespierre sostiña que para cimentar a República nacente os cidadáns debían mostrar o seu desprezo á realeza. Prodúcense tamén revoltas internas como a de La Vendee que é unha revolea en contra da revolución.

Durante a Convención republicana se decide crear un exército nacional, o cal será recoñecido como un corpo que loita pola nación, entendendo por esta un órgano colectivo relacionado coa revolución. Deste xeito, quedan identificados os conceptos de exército, nación e revolución.
Así mesmo, este exército que permitirá gaña-la guerra no exterior, será un instrumento clave para a expansión da ideoloxía revolucionaria por toda Europa.

En 1793, durante o goberno da Convención Xacobina, promúlgase a Declaración de dereitos Xacobina ou Constitución de 1793, unha declaración de dereitos máis radical que as anteriores ata ese momento e partidaria dun tipo de liberalismo democrático que defende a soberanía popular, o sufraxio universal masculino e, de xeito determinante, a igualdade entre todos os individuos sen distinción de ningunha clase e o recoñecemento de dereitos sociais tales como a asistencia pública e a instrucción.

A Convención Xacobina, estaba dirixida dende o Comité de Saúde Publica. Esta Convención tiña dous instrumentos do cambio revolucionario, a virtude e o terror, e dicíase que:”Sin virtude o terror é funesto, pero a virtude sen terror é impotente”

No ámbito da Convención Xacobina, a radicalización trouxo consigo a formación dun réxime dictatorial, dirixido por Robespierre, que consegue gañar a guerra contra as potencias estranxeiras, anexionarse novos territorios e dominar as revoleas internas. Para satisfacer as demandas populares aplicasen medidas de intervencionismo económico, regulamentando as taxas de prezos dos productos básicos e controlando os abastecementos

En octubre de 1793 crease un novo calendario un calendario revolucionario no que se estabrece simbolicamente un novo inicio,unha nova forma de cómputo do tempo no que se quere demostrar que as causas cambiaron e que non se pode volver atras.

Entre os anos 1795 e 1799 dáse o Período do Directorio. Nesta época aparecen, no ámbito político,a Constitución de 1799, e unha activa política exterior. Esta última caracterízase por unha continuación das guerras e unha exapansión territorial, coa anexión de territorios e a creación das Repúblicas Irmáns. Coa creación destas repúblicas, favoreceráse á extensión de ideas e institucións creadas na revolución

En 1799 o golpe de Estado de Bonaparte (18 de Brumario) co apoio da burguesía que cada vez pulaba máis pola consolidación das conquistas revolucionarias. O exército era o que podía facelo posible e frear o camiño tanto cara ó pasado como cara á esquerda

No ano 1801 Napoléon estrabece a paz coa Igrexa ó acadarse a firma dun tratado coa Santa Sé, no que a Igrexa acepta secularización dos seus bens e recoñece ó goberno de Napoleón, a cambio de recoñecemento do catolicismo como maioritario en Francia e aseguralo mantemento económico do clero. Así, tamén se estabreceu un Código Civil, que recollía as novas leis e principios liberais

(Grazas a todos/as os que participastes)

A utopía de Fourier.By Mª Vellón

2007-02-13T15:21:00.001Z

COMPARACIÓN DAS DECLARACIÓNS DE DEREITOS DE 1789 E 793. Por Sabela Caamaño

2007-02-11T08:10:00.000Z

A Declaración de Dereitos do Home e do Cidadán e a Constitución de 1793 son documentos de grande importancia dentro do contexto da Revolución francesa, pois recollen os dereitos dos franceses dentro dun contexto histórico-temporal determinado.

A primeira, a Declaración de Dereitos do Home e do Cidadán, promúlgase o 26 de agosto de 1789, durante o período de monarquía constitucional, concretamente no período de goberno da Asemblea Nacional Constituínte.

Esta declaración de dereitos xorde da necesidade de organizar o novo sistema político e de definir os principios nos que se ían a basear os dereitos dos cidadáns. En resumo, recolle o programa máis básico do movemento liberal-burgués. Senta as bases, en definitiva, de dito estado liberal.

A segunda, a Constitución de 1793, xorde no marco da Iª República francesa, concretamente no período da Convención xacobina. Nela recóllense os dereitos dos cidadáns dun xeito moito máis radical, acorde coa ideoloxía xacobina e a base social pequeno-burguesa apoiada nas clases populares urbanas dos "sans-culottes".

Estas dúas declaracións de dereitos, aínda que diferentes, teñen rasgos en común. As dúas defenden a ideoloxía liberal burguesa, e participan, por tanto, dunha ideoloxía totalmente contraria á do Antigo Réxime. Deféndese nas dúas declaracións o control do poder político fronte ó absolutismo, a igualdade ante a lei fronte ós privilexios feudais e a consideración dos individuos coma cidadáns con dereitos humanos e civís, en oposición á consideración absolutista do individuo como súbdito suxeito de deberes.

As dúas tamén defenden a función da sociedade de conservar e asegurar os dereitos "naturais e imprescriptibles" do home (ver artigo 2 da DDHC e o 1 da Constitución), a lei como expresión da vontade xeral (ver artigos 6 e 4, respectivamente), e a liberdade a nivel xeral: de opinión, pensamento... (ver artigos 10 e 11 da DDHC e 7 da Constitución).

É importante, non obstante, facer unha diferenciación entre os dous documentos. Así como era diferente a ideoloxía que predominaba durante a súa época de creación tamén é diferente (aínda que sempre na mesma liña liberal-burguesa) a ideoloxía que defenden.

A Constitución de 1793 xorde durante a Convención Xacobina. Este grupo era un dos máis radicais dos partidarios da revolución, e así queda reflictido na súa declaración de dereitos. Os xacobinos (dirixidos por Robespierre) procedían da pequena burguesía e contaban cun forte apoio por parte das masas populares (sobre todo dos "sans-culottes" parisinos). A súa política ía dirixida, principalmente, á igualdade entre tódolos grupos sociais e ó recoñecemento de dereitos sociais, aparte dos individuais, para tódolos homes sen excepción.

Esta postura radical contraponse en certa medida á Declaración de Dereitos do Home e do Cidadán. Esta é máis prematura, pois promúlgase na primeira fase da revolución. A Asemblea Nacional Constituínte, a súa creadora, estaba formada por deputados do IIIº estado, fundamentalmente burgueses. Nesta declaración de dereitos considérase ó individuo por primeira vez como tal (home) e como membro dunha comunidade política (cidadán). Pero, non obstante, a súa procedencia burguesa é clara, pois insiste na idea de propiedade como dereito inviolable e sagrado (ver artigo 17), e obsérvase a ausencia dos dereitos sociais citados na Constitución Xacobina de 1793 (ver artigos 21 e 22).

Profundizando máis en cada unha destas declaracións, podemos establecer diferencias máis concretas. Unha diferencia importante é o tipo de liberalismo que defenden. A primeira, a DDHC é reflexo do liberalismo doutrinario, máis conservador. De aí que defenda a soberanía nacional e o sufraxio censitario, restrinxido só ós propietarios (ver artigo 3), mentres que a Constitución de 1793 tende máis ó liberalismo democrático, defendendo a soberanía popular e o sufraxio universal masculino (ver artigo 25).

A DDHC defende a liberdade, igualdade e propiedade como dereitos "naturais e imprescriptibles" do home, ó igual que a Constitución de 1793, pero concédelle máis importancia á propiedade (reflexo da influencia da alta-media burguesía) que á igualdade (é un dereito "inviolable e sagrado", ver artigos 2 e 17).

A Constitución de 1793, en cambio, baséase na igualdade (reflexo da necesidade de apoio das masas urbanas-campesiñas), considerándoa un dereito fundamental por riba de tódolos demais. Isto reflíctese na orde de nomeamento dos dereitos: igualdade nomeada antes que liberdade, e propiedade ó final (ver artigos 2 e 3).

Tamén é importante a consideración que fai a Constitución Xacobina de 1793 da existencia de dereitos sociais, aparte dos individuais que defendía tamén a declaración de dereitos de 1789. Deste xeito a Constitución declara a asistencia pública como unha "débeda sagrada", e a instrucción xeneralizada (ver artigos 21 e 22).

Por último, aínda que se contempla o dereito do pobo á resistencia á opresión, a Constitución faino de modo máis radical e revolucionario, pois fala da insurrección como dereito sagrado, e incluso deber, do pobo (ver artigos 2 e 35, respectivamente).

En resumo, estas dúas declaracións de dereitos constitúen un dos documentos escritos máis importantes para o desenvolvemento da Revolución francesa, e serviron como modelo para outras sociedades, chegando a ter fondas consecuencias e influencias en moitas delas.

TRANSFORMACIÓN SOCIAL DURANTE A REVOLUCIÓN FRANCESA by Raquel Vázquez

2007-02-07T18:08:00.000Z

Na Revolución francesa producíronse unha serie de fondas transformacións nos ámbitos político, social, económico... Pasouse do Antigo Réxime, modelo económico-social caracterizado por unha sociedade pechada con estamentos privilexiados a outra sociedade moito máis aberta e dinámica onde o criterio de organización social é determinado pola riqueza e méritos profesionais do individuo.

Unha das causas que provocaron o estalido da Revolución francesa era a tensión social e o descontento do Terceiro estado. A burguesía, enriquecida co desenvolvemento das actividades comerciais e urbanas, estaba marxinada dentro do sistema do Antigo Réxime, tiña unha escasa influencia social e política en relación cos grupos privilexiados; por iso desexaba poder acceder ós cargos públicos e eliminar os privilexios da aristocracia.

O campesiñado, que era o grupo máis numeroso da sociedade, estaba sometido a un duro sistema fiscal e xurídico que beneficiaba profundamente á nobreza e ó clero. Entre os pagos de rendas e os impostos, ós campesiños case non lles quedaba nada.

A pesar de todo isto, foron os privilexiados os que fixeron a primeira das revoltas sociais, como protesta ante a imposición de Luís XVI de que comezasen a pagar impostos debido á mala situación que atravesaban as arcas do estado (estaba nunha creba financeira). Coas protestas conseguen que se convoquen os Estados Xerais, que non se reunían dende 1614. A nobreza espera que a alianza entre nobres e clérigos trunfe (vótase por estamentos) e non teñan que pagar impostos e incluso se volvan máis poderosos.

O Terceiro estado non está de acordo co sistema de votación, quere que sexa por cabezas e non por estamentos. Ós deputados do Terceiro estado lles pechan a súa sala de reunións, autonoméanse representantes da nación na sala do Xogo de Pelota e forman a Asamblea Nacional, que se converte en Nacional Constituínte ó ter como obxectivo elaborar unha Constitución para Francia, e ata entón xuran non disolverse. As masas urbanas tamén apoian a revolta dos deputados do Terceiro estado. Comezan as protestas nas cidades, estimuladas pola escaseza de alimentos e o temor ás represalias do rei. Considérase o inicio da Revolución o 14 de xullo de 1789, día da toma da Bastilla, cárcere considerada o símbolo do absolutismo.

Por outra banda, tamén se produce unha revolta no campo, a revolta campesiña coñecida do “Grande Peur”, en agosto de 1789. O campesiñado tiña noticias de que algo estaba a ocorrer nas cidades, e intenta sumarse a esa revolta, dunha forma espontánea e crítica co réxime feudal.

Precisamente, para frear estas revoltas no campo, a primeira medida que toma a autoproclamada Asemblea Nacional foi a abolición do réxime feudal (4-8-1789). Con este Decreto conséguese a igualdade xurídica, sen privilexios, e a abolición dos señoríos e dos impostos feudais.

Ademais, nesta etapa de monarquía constitucional, permítese o acceso da burguesía ós cargos públicos, anteriormente só en mans dos grupos privilexiados.

Trala traizón á nación francesa por parte do rei Luís XVI, comeza a Iª República no verán de 1792. A nova forma de goberno foi a Convención, un sistema no que unha Asemblea asume todos os poderes do Estado e exerce a través de comités. Na convención xirondina, destacaban os problemas internos provocados pola rebelión de La Vendée, en contra da Revolución. Durante a convención xacobina (1793-1794), con Robespierre á cabeza, é salientable o recoñecemento na nova Constitución de 1793 de dereitos sociais como a asistencia pública ou a instrucción para toda a poboación... Ademais, grávase ás clases ricas con impostos e préstamos forzosos, para atender á guerra e ás obrigas sociais do Estado.

Tamén se toman unha serie de medidas para romper a hexemonía social e cultural da Igrexa, como a creación dun novo calendario ou o establecemento de cultos e festas ó “Ser supremo” o á “Deusa Razón”.

A mediana e a alta burguesía opoñíase a Robespierre, que buscaba a mellora das clases sociais máis baixas en vez de salvagardar os seus intereses. Isto, unido á crecente oposición ó goberno dictatorial de Robespierre e ós problemas económico-sociais derivados do sostemento da guerra no exterior de Francia provocaron a caída de Roberspierre e a súa execución. Nos meses seguintes, as forzas moderadas da burguesía fixéronse co control do poder político e da Convención (chamada Convención termidoriana), que desemboca en 1795 na formación do Directorio.

Durante o Directorio (1795-1799), vólvese a unha posición social máis conservadora e obsérvase o dominio da alta e media burguesía. Este grupo social, trala experiencia radical da convención, rexeita a alianza coas clases populares. Maniféstase na defensa da propiedade e na igualdade só civil. Os dereitos sociais son eliminados, polo que tamén hai intentos de volver á radicalidade da época de Robespierre ou incluso de sobrepasala, con medidas anticipadoras do comunismo. E tamén hai intentos de volta atrás ó Antigo Réxime (rexurde a rebelión de La Vendée).

A inestabilidade política e as guerras provocaron que os xefes militares tivesen cada vez máis poder. En 1799, o xeneral Napoleón Bonaparte, apoiado pola burguesía, deu un golpe de Estado. Elaborouse unha nova constitución, o Directorio foi abolido e estableceuse un goberno de Consulado presidido por el. Desta etapa destaca o establecemento da paz coa Igrexa ó firmar un tratado coa Santa Sé (Concordato de 1801), no que a Igrexa aceptaba as secularizacións dos seus bens e recoñecía ó goberno saído da revolución, e o estado francés recoñecía á relixión católica como maioritaria en Francia e aseguraba o mantemento económico do clero. Tamén se elabora un Código Civil, no que se recolle o novo modelo social nacido da revolución inspirado nos principios do liberalismo.

Desde a Revolución francesa, houbo momentos nos que se intentou e incluso se conseguiu volver ó Antigo Réxime, pero xa non volvería a ser como antes. A Revolución francesa, sumada á Revolución industrial, cambiara o rumbo da historia para sempre.

Comparación das declaracións de dereitos de 1789 e a de 1793

2007-02-06T20:35:00.000Z

Comparación das declaracións de dereitos de 1789 e a de 1793

(por Ángela Alonso)

A declaración de dereitos do home e do cidadán, dictada no ano 1789, surxe como necesidade de organización do novo sistema político que da de sí os acontecementos en París e a revolta campesiña. A Asemblea Nacional vese obrigada a definir os principios nos que se ía basear e os dereitos básicos dos cidadáns. Esta declaración vai poñer as bases do estado liberal burgués.
Anos máis tarde, en 1793, na primeira República Francesa, concretamente no periodo da convención, surxe coa execución do rei e as guerras contra os reinos veciños que éste feito desencadea coas ameazas exteriores e as revoltas internas que propician a creación dun “Comité de saúde pública” controlada polos Xacobinos, quenes tomarán drásticas medidas, entre elas, a promulgación dunha segunda constitución, que recolle unha declaración de dereitos moito máis radical que a de 1789.
Na declaración de 1789, a “oríxe do poder político reside na nación, isto é, soberanía nacional. Pola contra, na declaración de 1793, “a soberanía reside no pobo”, é dicir, soberanía popular. As diferenzas entre ambos conceptos son o “lugar” onde reside o poder, se reside na nación, cada persoa non ten capacidade individual de decisión, xa que se portan o “corpo nacional” que é representado por una serie de persoas elixidas por sufraxio “universal” e que “ningún corpo nin individuo poden exercer unha autoridade que non emane expresamente da nación, e en cambio, se reside no pobo, a cada membro do Estado atribúeselle unha parte igual.
A declaración de 1789 ten unha serie de rasgos tales coma que “os dereitos son naturais, inalienables e sagrados”, e sen embargo en 1793, non existen os dereitos “sagrados”, os cales son “naturais e inprescriptibles”, é dicir, sen limitación.
Segundo a declaración de 1789, “a fin de toda sociedade política é a conservación dos dereitos naturais do home”, e segundo a de 1793, “a felicidade común é o obxectivo da sociedade” e o goberno debe garantir ao home.
Na primeira declaración, “os dereitos principais son a liberdade e a propiedade, así coma a seguridade e a resistencia á opresión”, sen embargo, na segunda declaración atribúeselle maior importancia a “igualdade” que a liberdade.
Na declaración de 1789 hai “restincións ós dereitos por utilidade social” é dicir “distincións sociais pero “só poden estar fundadas na utilidade común”, algo inexistente na declaración de 1793.
A declaración de 1789 non ten un artículo para asegurar os dereitos sociais tales coma a instrucción a asistencia os desamparados, que sí define a declaración de 1793 alegando que, “a asistencia pública é unha débeda sagrada” e que “a sociedade debe velar pola subsistencia dos cidadáns desamparados, ben ofrecéndoles traballo ou ben asegurando os medios a aqueles que non poden traballar”.

A economía na época da Revolución Francesa. by Soledad Lolo

2007-02-04T18:59:00.000Z

En 1789 unha serie de feitos fixeron que se desenvolvera unha revolución burguesa en Francia debido ao incremento da tension social,polo descontento da burguesía,pola difusión das ideas ilustradas e liberais,pola crise financeira do estado e pola insuficiente resposta politica.Todos estes motivos fixeron que caese o Antigo Réxime,isto fixo que se desenvolvera un novo concepto de estado no que a soberania era popular,creou un novo sistema basado nos principios de respecto aos dereitos do home.A aplicacion destes principios orixinou a conquista do poder pola burguesia e o desprazamento da aristocrasia.

Tras estes acontecimientos se pasou a ser unha monarquia constitucional na que se ven reflexadas unha serie de etapas nas que vemos como a nación francesa se organizou economicamente e a relación que ten a súa economia co liberalismo.

Neste periodo hai dous etapas a Asamblea nacional constituinte,e a Asamblea nacional lexislativa nestas duas etapas hubo unha transformación politica,social e economica que consistio principalmente en:

Comenza a haber unha liberdade economica que antes no Antigo Réxime non a habia isto é unha clara influencia do liberalismo xa que se deixa total liberdade para que a economia se regule soa.

Crease a Lei de Chapelier na que se prohiben os gremios e as asociacións de obreiros ou de comerciantes xa que estas impiden o bo funcionamento do mercado.

Se eliminan tamén todo tipo de trabas para que o mercado funcione sen limitacións.

Se decide vender os bens do clero para desta forma poder financiar o novo estado francés.

No segundo periodo da revolución francesa xa formase a República xa que se abole a monarquia constitucional no que se crea un novo goberno de convencions,neste periodo se desarrolan duas convencions a Xirondina e a Xacobina neste periodo a economia radicalizase:se produce unha situación dificil debido a guerra contra as potencias extranxeiras que provoca que haxa que controlar a economia de unha forma moi rixida.Estrabrecense precios máximos e minimos para desta forma ter controlada a poboación.

Regulanse os salarios minimos xa que non eran fixos é eran moi variables.Se fai un control dos abastecementos especialmente de productos de primeira necesidade nas grandes cidades para que non lle falte a xente comida.Se confiscan os bens da nobreza que habian emigrado para poñerse en contra da revolución e con estas terras se realiza unha reforma agraria mediante el reparto de tierras a los campesiños pequenos que os fixo propietarios.

Logo da república se deu unha terceira etapa da revolución francesa na que a obra economica é moi importante:

Consolidase a politica liberal dos primeiros momentos da revolución que nesta situación de malas colleitas e de guerra exterior isto fai que favoresca a subida de precios.Esta situación de inflación aumentase pola depresiación da moeda xa que cada vez valia menos xa que o estado produciu moita moeda e isto provocou que a inflación aumentase.

Os principais perxudicados desta situación son as clases populares.As revoltas que fixeron para que mellorase a situación e reprimida polo exercito.

Ista e a situación que se esta a vivir en xeral,favorece os propietarios burgueses.

O que fai que o pobo francés poda sobrevivir economicamente este periodo é o aporte de riquezas que veñen das guerras exteriores.O que se gaña nestas guerras serviu para paliar en parte os problemas economicos do Directorio e as do seguinte que é o último periodo revolucionario o Consulado que continua coa politica economica do Directorio.

En xeral o estado francés fixo un cambio moi forte respecto ao Antigo réxime,cambiou tanto no economico como no politico,social...

Soledad Lolo Badell 1º E Nº 9

Marat. O drama e seu pintor by María Vellón

2007-02-04T18:57:00.000Z

COMPARACIÓN DOS MODELOS POLÍTICOS. Por Mª Vellón

2007-02-01T14:24:00.000Z

COMPARANDO OS MODELOS POLÍTICOS DA MONARQUÍA CONSTITUCIONAL, DA CONVENCIÓN XACOBINA E DO DIRECTORIO

No que respecta ós modelos políticos, dende a Monarquía Constitucional, pasando pola Convención ata o Directorio, débense destacar as diversas medidas políticas acatadas.

Durante a Monarquía Constitucional, a soberanía era Nacional, isto é, o poder estaba en mans da nación, entendendo por esta ós grupos posuídores; coa chegada da Convención, o poder pasou a ser do pobo: soberanía popular; pero coa instauración do Directorio, volveuse cara atrás, e os posuídores de novo convertéronse nos poderosos.

A Monarquía Constitucional vixente dende 1789 ata 1792, primeiramente se baseou na Declaración de Dereitos do Home e do Cidadán (1789), a cal recollía o programa básico do movemento liberal burgués. E despois asentou as súas bases na primeira Constitución francesa, creada en 1791. Nesta sobresaíu a importancia da soberanía nacional, a participación dos cidadáns mediante sufraxio censitario, e por suposto, a división de poderes. O rei mantiña o poder executivo, aínda que tiña que gobernar por medio de ministros.

Ó abolir en 1792 a Monarquía Constitucional, se deixa paso á unha República, na cal primeiramente se establece un goberno de Convención, é dicir, un sistema no que unha Asamblea asume tódolos poderes do Estado, exercidos a través de Comités. En 1795, trala caída do réxime de Convención, nace unha nova etapa política coñecida como Directorio na que os poderes políticos se separarán. Por unha parte o lexislativo será bicameral, constituído así pois polo Consello dos Cincocentos, que propón as leis, e o Consello dos Anciáns, que as aproba. Así mesmo o poder executivo estará formado por un Directorio de cinco membros, os cales serán elixidos polos dous consellos. O xudicial estará en mans de xuíces designados popularmente.

Acerca dos dereitos, cabe destacar o importante papel das tres Constitucións creadas durante estes tres períodos.
Na Monarquía Constitucional, nun primeiro momento sobresae a Declaración de Dereitos do Home e do Cidadán, a cal, entre outros aspectos, concreta os dereitos considerados naturais e imprescriptibles do home: a liberdade individual, a igualdade ante a lei e a propiedade persoal: sempre destacando este último por ser quizáis máis novedoso, reflexo do dominio burgués. Máis adiante, co nacemento da primeira Constitución francesa, xordirán outros dereitos e/ou obrigas como a participación dos cidadáns no que se refire á aprobación de certas medidas, eso sí, baixo un sufraxio censitario activo e pasivo, polo cal só poden votar certos cidadáns segundo as súas respectivas situacións económicas. Tamén quedarán garantidos os dereitos e liberdades individuais.

Durante a Convención elaboraráse unha nova Constitución na que entre outras cousas se aprobará o sufraxio universal masculino, isto é, terán dereito a voto todos aqueles varóns maiores de idade; e aparecerá unha nova declaración de dereitos, moito máis radical: agora a igualdade prevalece sobre a liberdade; non existen restriccións ós dereitos por utilidade social e se aseguran os dereitos sociais, xa non só individuais. Isto é unha gran vantaxe para os grupos sociais menos favorecidos, xa que tódolos cidadáns sen excepción, terán dereito a ser instruídos, a ser asistidos en caso de enfermidade, etc.

Pola contra, trala aprobación do Directorio, en 1799 elabórase unha terceira Constitución pola cal se voltará en parte ó programa propugnado pola primeira etapa da Revolución, xa que se eliminan os dereitos sociais, insistindo soamente nos de propiedade e igualdade. Así mesmo se recupera o antigo sufraxio censitario, a través do cal se aproba o estabrecemento da propiedade como clave do sistema político.

Para finalizar, aclarar que coa instauración da Monarquía Constitucional, a división ideolóxica dos revolucionarios desembocou na aparición no xogo político de diferentes grupos que loitaron por controla.lo poder. Así pois destacaban os monárquicos constitucionais, apoiados pola nobreza liberal e a alta burguesía; e os demócratas, separados en varias tendencias ideolóxicas: os xirondinos, apoiados pola burguesía media, defensores de posturas moderadas; os cordoeiros, que oscilaban entre as posturas xacobina e as xirondinas; e os xacobinos, apoiados polas masas populares, con ideas radicais. Foron os xacobinos e os xirondinos os que se viron especialmente enzarzados na búsqueda do poder. Así pois inicialmente a Convención estivo controlada polos xirondinos, pero o control destes moderados soamente durou un ano, xa que no 1793 fixéronse co poder os xacobinos, os revolucionarios radicais, quenes, á súa vez, despedíronse do control coa volta ó dominio da alta e media burguesía, apoiada polas clases populares.

Co estudio destes aspectos, se observa a crecente radicalización do proceso revolucionario, que alcanza o seu máximo esplendor na Convención Xacobina, puidende así considerarse a esta fase, o período democrático da Revolución. Pese a todo, esta radicalización vai desembocar de novo na moderación do Directorio.

MARAT by Lucía, Alejandro e Angela

2007-01-30T22:51:00.000Z

As raices ideolóxicas da crise ecolóxica contemporánea. by Julián Ferrer

2007-01-26T01:15:00.000Z

Hola navegantes/as.

Chegastes a esta parte do tour puzzlero e toca unha peza máis crua, máis conceptual. Só vou pedirvos que vexades a presentación "puntopoder" (a que tedes abaixo destas liñas)

Unha vez que a vexades, no comentario a este post deixade unhas liñas breves sobre o que pensades da responsabilidade da ideoloxía liberal na crise ecolóxica actual (ufffffffffffff)

Marianne. Alegoría de la Francia revolucionaria. Por Mª Jesús Zárate

2007-01-22T18:04:00.000Z

ESTRANGULAMENTOS NAS INNOVACIÓNS NA Iª REV. INDUSTRIAL by Raquel Vázquez

2006-12-05T16:28:00.000Z

Estrangulamentos das innovacións: É un modelo de evolución tecnolóxica que se deu na Iª revolución industrial, no cal se se producía unha innovación nun dos procesos dun determinado sector industrial, provocaba que outro dos procesos noutra área de producción se innovase para poder adaptarse ás novas mellores na producción. Polo tanto, xenera un proceso de crecemento continuo auto-sostido. Por exemplo, na industria téxtil do algodón, se se deseñaba unha máquina para un mellor fiado, o tecido do algodón non iría ó mesmo ritmo, polo que se necesitaría unha mellora nesa parcela da producción.

Raquel Vázquez

UN TEXTO DE MARX SOBRE O MAQUINISMO según José María Carro

2006-11-19T19:59:00.000Z

TEXTO DE MARX

Este texto de Karl Marx, fálanos da mecanización quese está a sufrir nos últimos anos, posteriores ó inicio da famosa revolución industrial.
Karl explícanos un proceso no que se lle da importancia a mecanización da ondustria propia do S.XVIII. Di, moi claramente, que as máquinas compóñense por tres partes ben diferenciadas: 1.o motor, 2.a transmisión e 3.máquina ferramenta.
Despois explica a elaboración que se leva para a obtención de materias primas, que é o fin que busca o ser humano. O motor (peza fundamental) pon en funcionamento o mecanismo, éste non ten outra finalidade que a de transmitir á máquina a acción de movemento sobre a materia prima.
En resumo, a máquina é o eixo principal da revolución industrial, que provocou o avance, e o abandono do traballo manual e de técnicas rudimentarias.
Toda esta revolución afectou ós diferentes sectores: no primario produciuse unha importante mecanización da agricultura, esta transfire á industria capitais para o desenvolvemento industrial. Os productos industriais: mecánicos, químicos e biolóxicos, permiten un incremento da productividade e un uso intensivo do solo agrícola. Redúcese a superficie de cultivo do barbeito.
No secundario é no que máis incide a revolución industrial, prodúcese unha transformación masiva de productos naturais nun corto período de tempo. Onde estan ubicadas as plantas industriais e onde máis se deixa sentir o impacto.
Para o funcionamento industrial é necesaria a total transformación do medio. No proceso de transformación da materia prima, esta perde peso. Esta pérdida de peso é materia perdida, que se converte nun axente contaminante.
O impacto da industria no medio non só vén da man dos seus productos, senón da enerxía que se require para o proceso de transformación das materias primas.
No de transportes intentouse aplicar a forza do vapor no arrastre (invención locomotora), así, os productos de maneira rápida e barata levábanse a diversos mercados.

DEFININDO COQUE. Sabela Caamaño

2006-11-12T07:33:00.000Z

Coque:

Combustible obtido (por primeira vez en 1709 por Abraham Darby) do proceso técnico de destilación da hulla (carbón mineral) e empregado durante a Revolución Industrial coma fonte calorífica, principalmente na máquina de vapor. Gracias a este combustible mellorouse o rendemento e a potencia enerxética do carbón aplicada, por exemplo, ó proceso de fundición do ferro.

Sabela Caamaño Pérez

AS RAZÓNS DO PAPEL PIONEIRO DE GRAN BRETAÑA NA Iª REV. INDUSTRIAL . Uxía Cagiao

2006-11-12T07:16:00.000Z

“AS RAZÓNS DO PAPEL DE GRAN BRETAÑA
NA REVOLUCIÓN INDUSTRIAL”

En Gran Bretaña desenvolvéronse unha serie de elementos, coñecidos como precondicións, que favoreceron que surxiran os cambios do sector secundario propios da Revolución Industrial. Así, este conxunto de precondicións que estimularon o desenvolvemento foron fundamentais e constituiron a base sobre a que se cimentou dita revolución.

Unha destas precondicións foi a protoindustrialización; caracterizada por organizar a actividade agraria cá textil artesanal orientando sempre os productos ó comercio. No texto de Gueston, R. (1823) podemos observar a evolución nos sistemas de producción. Inicialmente existían sistemas rudimentarios nos que todo o proceso productivo se situaba no local de traballo do encargado de elabora-los productos, basándose por exemplo na producción total dos tecidos (posto que o algodón constituiu a materia prima fundamental na Revolución Industrial). Como ben cita Gueston “dende o tratamento inicial das materias primas ata a saída como tecido, fanse na casa do tecedor”. Posteriormente, esta situación “monoproductiva” desembocou noutra denominada Domestic system na que se producían as materias primas nas fábricas, como o fiado dos tecidos, e tratábanse no domicilio como o propio tecido. Finalmente este proceso acadou o seu máximo desenvolvemento ó cegar o sistema de producción característico da Revolución Industrial; o Factory system; basado nunha gran concentración de traballo e capital (“tódalas operacións, que poñen en xogo medios moito mási complexos e amplos, desenvolvéronse nun só edificio”), o emprego da maguinaria e existencia dun mecanismo central (“Nas fábricas movidas polo vapor, cárdase o algodón, bobínase, fíase e transfórmase en tecido”) e todo baseado sempre nunha división técnica do traballo ca que se logrou un gran incremento da producción (“abonda unha fábrica soa para producir tanta cantidade de metros para o que antes se precisaba a man de obra de toda a rexión”). Esta protoindustrialización xerou riquezas que contribuiron ó aumento da poboación. Non obstante, contribuíu ó crecemento xa que permitiu a existencia de aforro e estimulou á inversión ademais de lograr favorecer ó comercio gracias a un maior consumo derivado das riquezas acumuladas. Así, aportou tamén tecnoloxías que se aplicaron á industrialización.

No texto do Censo de Gran Bretaña (1851) podemos observar o gran crecemento da poboación xa que aumentou en dez millóns de habitantes a poboación británica. Este crecemento derivou do “crecemento vexetativo” que aumentou gracias ó mantemento da alta natalidade e de melloras alimentarias, sanitarias, hixiénicas... que provocaron un descenso e caída da tasa de mortalidade. Non obstante, no texto destaca tamén o papel da emigración que proporcionou xente ó estado americano e ás colonias. Este crecemento demográfico provocou unha gran demanda de productos industriais estimulando así as actividades do sector secundario e facilitou a disposición e renovación da man de obra para dito sector.

Unha das precondicións de importancia foi tamén a Revolución agraria que grazas ás transformacións e innovacións que esta implantou conseguiu proporcionar capitais para investir na industria, achegoulle man de obra e incluso permitiu proporcionar excedentes cos que alimentou á poboación que estaba merando debido ó desenvolvemento demográfico. Non obstante, conseguiu tamén estimular ó comercio xa que esta revolución agraria supuxo unha gran demanda de productos industriais (máquinas, ferramentas...) que favoreceu paralelamente a determinados sectores punteiros como o da siderurxia. No texto de Middleton (1798) observamos tanto as transformacións técnicas como as relacionadas cá estructura da propiedade da terra. Así, descrebe a función das enclosures ou cerramentos británicos, que transformaron as terras comunais ou baldíos en propiedades privadas e incluso transformacións técnicas como a introducción de novos sistemas de cultivo. Así, as denominadas enclosures permitiron sacarlle un máximo partido ás terras, como ben cita Middleton no texto que, “tendo ó gando en zonas cercadas acadaríase manter a un número maior coa mesma cantidade de alimentos”. Incluso as anteriores terras comunais (common lands) non supuxeron unha solución ó problema do emprego e ca privatización destas terras desenvolvéronse unha serie de innovacións fundamentais para o auxe da Revolución Industrial.

Na Memoria do Conde de Broglie a Luís XVI (1776) observamos a importancia do comercio internacional, adicado á explotación de manufacturas inglesas e encargado da intermediación no comercio cos productos das colonias. Non obstante, no texto cítase a función básica que suponen as colonias, xa que son imprescindibles para o desenvolvemento do comercio e da mariña: “Inglaterra non pode prescindir das súas colonias, pois sen elas non hai un comercio, sen comercio non hai mariña, e sen mariña Inglaterra non pasaría de ser en Europa unha potencia de terceira orde”. Así, as colonias dependían da metrópole xa que o comercio internacional abasteceu a demanda de manufacturas nas colonias. Estas, desempeñaron un papel básico no comecio internacional, xa que gracias a estas, facilitouse a cegada de materias primas como o algodón, ademáis de permitir a acumulación de capital e facilitar a creación dun sistema financieiro. Estes sistemas de financiamento creáronse a través de sociedades para o desenrolo naval que evolucionaron dando lugar a sociedades de préstamo e inversión.

Esta precondición estivo íntimamente ligada cos transportes xa que gracias á sua evolución xeneráronse vantaxes para conectar có exterior e co propio interior mediante a creación de canles e estradas. Este desenrolo facilitou a existencia dun mercado ben artellado no interior e no exterior; gracias tamén á eliminación das trabas legais señoriais ó merado libre como privilexios, monopolios e aduanas. Este artellamento do mercado obsérvase á perfección no texto de Priestley (1831) no que aparece reflexado a busca de novos mercados; “O obxectivo primordial do “Pai da navegación interior británica” ... era abrir as súas valiosas minas de carbón en Coosley e abastecer de arbón á cidade de Manchester...) Estes desenvolvementos do mercado estiveron baseados tamén na cegada de materias primas baratas das colonias cás que se conseguiron beneficios que serraron in incremento das riquezas (“... a un precio moito menor do que poida proporciona-la navegación polos ríos Mersey e Irwell”) Este desenvolvemento das precondicións deu lugar a un proceso de transformacións que afectou á forma de organizar a producción no sector secundario coñecido como Revolución Industrial.

Uxía Cagiao

A REVOLUCIÓN AGRARIA COMO PRECONDICIÓN DA REVOLUCIÓN INDUSTRIAL by Zeltia

2006-11-09T15:13:00.000Z

Durante la Revolución Agraria ( considerada pola maioría dos hitoriadores como unha das precondicións da revolución industrial ) , a máis de transformacións na estructura da propiedade da terra, déronse transformacións técnicas na actividade agraria. Unha delas é a utilización do cultivo intensivo , o cal permitía producir elevados rendementos ós agricultores. Deste xeito xenerábanse excedentes que permitiron alimentar a unha crecente poboación que pasaba ser, cada vez máis, urbana. Habitante desas cidades nas que constituía a man de obra das fábricas .

Zeltia Cordero

COMENTARIO DOS MAPAS DE INGLATERRA, 1750-1850

2006-11-09T06:25:00.000Z

Iniciamos con esta unha serie de entradas no noso caderno nas que daremos paso ós vosos traballos de clase, cando menos aqueles que poidan servir ó resto para preparar mellor a materia. Neste caso será o comentario dos mapas de Inglaterra en 1750 e 1850.
Disculpade polo tamaño de letra pero é por non facer excesivamente longa a entrada.

COMENTARIO DO MAPA
Estes dous mapas representan a Inglaterra con cen anos de diferencia entre cada un deles (o primeiro aproximadamente en 1750 e o segundo preto de 1850).Neste período de cen anos ten lugar a chamada Iª Revolución Industrial, nacida en Inglaterra debido a unha serie de “precondicións” que lle prepararon o camiño: como a existencia dunha “protoindustria” rural (o putting-out system e o domestic system), o crecemento demográfico grazas á baixa da taxa de mortalidade e a mellora da sanidade e a hixiene, as modificacións das leis de propiedade da terra (Enclosure Acts), o gran desenvolvemento da agricultura (Revolución agraria), o comercio internacional e os transportes, que permitiron un mellor artellamento interno.
Esta primeira revolución foi, xunto coas revolucións liberais americana e francesa (Teoría da Dobre Revolución de Eric J. Hobsbawn), a que propiciou o paso do Antigo Réxime da Idade Moderna ó novo réxime da Idade Contemporánea.Nestes dous mapas podemos observar cómo a progresiva industrialización cambia completamente o país tanto no ámbito económico como no ámbito demográfico.En canto á demografía, a Inglaterra de preto de 1750 amosaba algúns núcleos urbanos de máis de 10000 habitantes: Liverpool, Hull, Manchester, Leeds, Sheffield, Chester, Nottingham, Newcastle, Norwich, Bristol e, por suposto, Londres. A maior densidade de poboación estaba na franxa que comprende Norwich, Londres e Bristol, cruzando a illa (debido á grande prosperidade gandeira e laneira da zona) e os arrabaldes de Newcastle no norte. Por esta disposición podemos supoñer que a maior parte da poboación atopábase, ou en pequenos núcleos urbanos ou en aldeas, xa que na zona con maior densidade de poboación só había tres cidades que pasaran dos 10000 habitantes (Norwich, Londres e Bristol). Podemos observar tamén que a maioría dos principais núcleos urbanos están no interior.Por outra banda, na Inglaterra do século XIX observamos unha evidente concentración de poboación nas zonas costeiras e portuarias (Plymouth, Portsmouth, Hull, etc.) e un aumento de poboación moi pronunciado, posto que as cidades que en 1750 tiñan uns 10000 habitantes medran ata máis dos 50000 nestas datas, ademais de que pequenas cidades que antes non chegaban ós 10000 son agora cidades de máis de 50000 habitantes (como Plymouth, Portsmouth, Brighton, Birmingham, Leicester, etc.). A maior densidade de poboación, con máis de 250 hab/km2, repartíase entre as zonas portuarias, a zona de Londres ata Ashford e Canterbury, a zona de Birmingham, Leicester, Nottingham e Wolverhampton, a zona de Newcastle a os portos próximos a minas e xacementos de carbón.
Na Iª Revolución industrial pódese ver o claro éxodo rural cara ás cidades onde a liberada man de obra atopaba traballo nas fábricas urbanas, polo tanto, a poboación redistribuíuse na costa, onde están os principais núcleos urbanos polo comercio internacional por mar.Os principais portos e construccións navais de Inglaterra atopábanse en Plymouth (no condado de Devon, ó sudoeste), Portsmouth (no condado de Hampshire, ó sur, na illa Portsea), na Spurn Head (na desembocadura do Humber, preto de Hull, na parte centro-oriental de Inglaterra) e entre Whitehaven e Workington, nunhas minas de carbón na parte noroccidental de Inglaterra. Plymouth e Portsmouth son portos naturais e o porto de Workington está aí, evidentemente, pola proximidade das minas de carbón, o combustible dos navíos. Estes portos se construíron coa idea de comerciar coas colonias e traer a materia prima por excelencia da Iª Revolución Industrial: o algodón, recollido polos escravos negros dos burgueses americanos.
No primeiro mapa, o de 1750, preséntanse tres áreas de xacementos mineiros: no sur de Gales (Cardiff, Merthyr e arredores) e no sueste de Inglaterra (East Sussex, condado no que se atopa Brighton) dous importantes xacementos de ferro e na punta máis occidental de Inglaterra (no sur, en Cornualles) un importante xacemento de estaño.Non obstante, no segundo mapa, ademais do xacemento de estaño en Cornualles, atopamos numerosas minas de carbón no sur de Gales, no condado de West Midlands (no centro de Inglaterra, preto de Birmingham), no condado de South Yorkshire (no centro, preto de Sheffield), no condado de Tyne and Wear (no noreste, ó sur de Newcastle) e no condado de Cumbria (no noroeste, preto de Workington).
A Inglaterra de 1750 presenta actividades do sector primario: gando nos condados de Avon (Bristol), Northamptonshire (Northampton), Essex (norte de Londres) e Cornualles; e árbores froiteiras no condado de Kent (chamado “o xardín de Inglaterra”). Tamén atopamos actividades industriais: industria laneira no sur (posiblemente condados de Devon, Dorset, Poole e Hampshire), no centro oriente da parte inglesa da illa (no condado de Norfolk) e no norte interior (no condado de Yorkshire, en Leeds); artesanía en Nottingham (Sombreiros), Chester (Alfarería), Liverpool (Algodón) e Sheffield (Coitelería).
En 1850, vese a explotación das minas de carbón e a construcción de portos ó longo de toda a costa inglesa.Nese século de cambios constantes a poboación medrou irremediablemente debido ós excedentes agrarios producidos pola maior producción resultante da Revolución Agraria, que baixou a taxa de mortalidade. Este crecemento tan pronunciado levou ó éxodo rural e á concentración da poboación nas cidades industriais, aparecendo así o proletariado industrial, a nova clase social resultante do pensamento capitalista e a Revolución Industrial. Aumentaron tamén considerablemente o comercio con ultramar e os portos e, por conseguinte, o comercio coa lá inglesa e o algodón americano. Explotáronse os xacementos de carbón en toda Inglaterra, dándolle así combustible para os navíos e pulo ó comercio internacional, e o sector secundario pasou a dominar sobre a agricultura e a gandería.

Diego Salgado Travanca

2006-11-09T06:05:00.000Z

Como vos contei na clase esta nova sección do noso caderno pretende poñer á disposición de todos vos algúns dos mellores traballos que fostes entregando no curso.
Agardo que vos sexan útiles.